Page 57 - pesta2015_Supplement
P. 57
Side 57 -pest-POSTEN
DET VAR EINGONG (1947)
Det var ei lita bjørk Men den som har komi, veit vegen.
som hadde fått lov på nytt lauv Kjenner det eine viktige hakket
midt i mai. å sette foten i.
Ho var mest ikkje nedpå jorda Kjem opp på åsen og blir lykkeleg
for den skuld ved å sjå vegen lenger framover.
og fordi ho var så grann. Legg seg til kvile på åsen
og ventar selskap.
Det kom som lova òg,
ein mai vind. Der møter dei fram, som vennlege rådgjevarar,
Han gjorde henne ør dei som før har fått si form.
og søt i borken Vi synest vi kan tale med dei om
og sår i alle knuppar. dei løyndaste ting,
Ein fugl kom sette seg medan vi sit spikkar på en pinne
på naken kvist med ein liten kniv.
og sa det var no – Vi er samla allesaman. Det veit ikkje nokon,
og får heller ikkje visst det.
Ho visste ingen ting Vi spikkar pinnar og stikk i marka
denne dagen. og talar om ting til sol går ned.
Men då det vart kvelden
stod ho med tunne grønnfargar Sidan, etter som skymninga sig nedover oss,
over nakent og grant. veit vi meir:
Rar og omskapt. Vi må gå i mørkret,
i store slyng og sving.
Ør og levande. Vi talar ikkje eit ord lenger.
Ho løyste seg sakte. Tala vi, ville vegen søkke.
Vart heilt fri for røter, trudde ho.
Siglde som eit ljosgrønt slør over åsen. Men det å koma fram tør ingen nemne.
Borte frå denne staden for alltid Det må gå for seg på den vide plassen
- trudde bjørka. der klare kuplar strøymer saman
frå alle fire leier,
**--** og går over i einannan
i veldige, klare rom
utan å vita det, utan å ville det.
VEGEN (1970) Då er ein framme
og er ikkje meir.
Spora viser ikkje.
Står ikkje stempla i sølepyttar
eller dike. - Signe Ringertz
Foten har vori lett.
