Page 49 - pesta2015_Supplement

Side 49 -pest-POSTEN

DIKTSPALTEN..... hund’ i develskapen.
Han tvinga merra fram i skuggen av muren og i
eine gluggen
Dei var forbi det tronge gjel der kræmarfanten av gravkapellet glytte inn og såg eit syn! du
store min!
fraus i hel,
forbi den store kampestein der Rasmus braut sitt Hekser og trollmenn bykste kring i pols og
nakkebein halling, rundt i ring,
og framom urda der ein mann ein gong ein og trampa i det gisne golv så tak og vegger skok
kverka unge fann og skolv.
og like ved den mørke veg der mor hans Mikkal
hengde seg.
I sjølve koret, og med ryggen mot glaset, sat
Det fossar i den fløymde elv, og stormen stig, han sjølve Styggen
og hogg med bogen sin i fela og hauka håst og
og skogen skjelv. song og spela
Ein elding slår i bakken ned, og der, inn-mellom og våla mot den ville leik og strauk så kvast at
svarte tre, strengen skreik.
ein bråkveikt ljoske øygna han - plent som
kapellet stod i brann. I opne kistar frami koret låg dauingar kring
Og gjennom stormen brått han sansa at nokon alterbordet
dreiv og song og dansa.
og heldt i kvar si kalde hand eit ljos som blakra

Du bolde brygg av malt og bygg, kor du kan og som brann.
Og Mons-en kunne sjå det skein i våpen og i
gjera mannen trygg! blanke bein,
Ein dram, og vi skal våge mykje. Ein til, så slåst ei mordarhand i bolt og jarn, eit stakars lite
vi med han Tykje.
udøypt barn,
Han Mons i Urda, glade gapen, gav blanke ein kyrkjetjuv i galgegreip med gapet stiva i ein
geip,