Page 47 - pesta2015_Supplement
P. 47
Side 47 -pest-POSTEN
DIKTSPALTEN..... MONS I URDA
Eng. originaltekst: Tam o’ Shanter av
TIL JACOB SANDE Robert Burns
Forfattar: Hartvig Kiran Nynorsk omsetjing: Hartvig Kiran
Når kræmarane heim att krek og fanten berre
Du var still den siste kvelden vår, kvar dyre- fer og rek,
kjøpt minutt, om kvelden etter marknadsdag når tyrste grannar
til du braut opp seint på natt og gav oss handa. kjem i lag
Ikkje song du dine viser, ikkje rørte du din lutt. og ølet skumar kvitt i kruset og låtten stig i
Tru du visste då du sat der at din landlov snart skjenkehuset,
var slutt då gløymest lett dei mange mil med myra-deple,
og at skuta lå og venta nedved stranda? geil og gil
til stova vår der kjerring-groa sit sur og sint i
peiseroa
og mullar som ei mannvond heks, og kjenner
sinnet kor det veks.
Det fekk han røynt han Mons i Urda ein kveld
han låg i Vik og tura
(i gamle Vik som vide kjent er for gjæve menn
og gilde gjenter).
Du hadde nok gjort rettast i, du Mons, å lyda
kona di!
Ho sa du var ein tomsut trave, ein bablande
slamp og skrytepave
som aldri edru hadde vore ein marknadsdag i
heile året,
for kvart eit aks du avla sjølv flaut bort i bren-
nevin og øl,
Vi sku’ følgt deg om vi visste, vore og når du drog til smed’n og skulle få merra
med og kasta loss, skodd, vart båe fulle,
sett deg smile, som så ofte, gjennom tårer. for same kor du laug og lova så enda du i skjen-
Vi sku’ sunge deg ei vise som ei helsing i frå oss kestova;
om det underfulle hjarta, om eit anker og ein ho spådde at du ville radt fortapast og bli funnen
kross, att
og om havsens dei miskunnelege bårer. i fossen , eller ille faren hjå troll og skrymt på
kyrkegarden!
Men du kjende vel kan hende det var einsemd Å gode kvinner! Gråte må eg sakte når eg
som du trong tenkjer på
I den stund du høyrde skipsklokka kalle? kvar milde kloke kvinnetanken som ektemen-
Kan du høyre der du sigler at vi nynner deg ein nene gjev fanken!
song?
Du må helse vesle Daniel, og Lasse og May Men nok om det: ein marknadskvelden, i
Wong, skjenkestova, attmed elden,
og ditt hav som ligg og ventar på oss alle. sat Mons-en vår på peisekrakken og svinga kru
