Page 48 - pesta2015_Supplement

-pest-POSTEN Side 48

DIKTSPALTEN.....

set, godt på kakken.
Han sat med han Skomaker-Lasse,
som var en redig turebasse.
Dei hadde gått på fylla no, i vekevis
i lag, dei to.
Dei surra som eit humlebøle og
betr’og betre smaka ølet.

Og Mons-en for med blide fakter
og kleip madamen for og akter.
Og Lasse laug så augo plirte, og
verten stod og flein og flirte.
Om stormen hadde reist med huset,
gav Mons seg pokker: lat det suse!
For sut og sorg var ikkje meir. Lik
fuglen til sitt varme reir,
lik humla fri og glad om våren sveiv
kvelden fram, på venger boren.
Så lukkeleg som Mons den gongen,
var ikkje ein gong sjølve kongen. Men Urda-Mons og merra hans gav ikkje veret
Men rosa er som stylken skøyr: Du stylken nokon ans.
bryt, og blomen døyr, Dei sprengde på igjennom yra så gyrmespruten
- lik snøen som mot elva skrånar: han flyt ei stod frå myra.
stund til dess han brånar, Han Mons heldt trufast tak i luva og song ein
- lik verljos over kvelden blå det kverv så snart stubb og smått seg gruva
du får det sjå, og glytte kring seg skygt og vart. No var dei ved
- lik brua sol i regnet byggjer: ho brest når skyer kapellet snart
sola skyggjer. der ugler, skrymt og bleike lik i slike netter ille
skrik.
Slik tråvar tida trutt av stad, og timen kjem då
Mons må dra.
I nifse natta ut han fer i slikt
eit ofse skadever
at hesten knapt kan finne leia
finne, og jamvel tjuven held
seg inne.
Det kvein i stormen kvelt
og kvast, han sopa regnet
kast i kast.
Og lynet gneistra gjennom
natta, og toreslaga skrall og
skratta.
Kvart barn forstod i dette
veret at sjølve fanden var på
ferde.