Page 19 - pest-POSTEN nr 3, 2002

Side 19 -pest-POSTEN

Loreley II
Eg veit ikkje kvifor det klagar
så sårt i hugen min.
Ei segn ifrå gamle dagar
kjem aldri ut or sinn.

Det mørknar, og sval er vinden,
og roleg fløymer Rhin.
Det glitrar og glør på tinden
der enno kveldsol skin.

Der sit i det bratte lendet
ei jomfru ven som ein vår.
Ho glimar av gull på hende
ho kjemmer sitt gylte hår.
Loreley I
Ho kjemmer med gylte kammar
Jeg vet ikke hva det kan være –
og syng ein song dertil,
at jeg så trist er blitt.
han kling frå den mørke hammar
Et gammelt eventyr, er det,
forlokkande ven og vill.
som aldri mitt sinn blir kvitt.
Og mannen i båten skodar
Luften er kjølig – det dunkler,
mot høgda, og hjarta svell.
i ro glir Rhinens strøm.
Han ser ikkje skjer og båar,
Fjellenes tinder funkler
han ser berre himmel og fjell.
i kveldsolsglans og drøm.
Eg ottast han rid over båra
En fager jomfru sitter
med båten for siste gong
der oppe, hvor ingen når.
Og dette fordi han vart dåra
Jeg ser hennes smykker glitter.
av Loreley som song.
Hun kjemmer sitt gylne hår.
Hun bruker sin gullkam varlig
og kjemmer og synger til.
Og sangen er deilig og farlig,
og melodien er vill.

Den lille båtens skipper
gripes av lengselsvë,
han ser ikke skjær og klipper,
han bare kan henne se.

Jeg tro at bølgen vil slynge
til bunns både mann og pram.
Slik har ved bare å synge
Loreley dødet ham.