Page 15 - pest-POSTEN nr 3, 2001

-pest-POSTEN Side 15

DIKTSPALTEN

Haldis Moren Vesaas (1907 - 1995)

Det er mest merkeleg at ikkje nokon av lesarane har protestert for lenge sidan. Ikkje kan det
vel skyldast at «Diktspalten» ikkje blir lesen ? Kan forklaringa vera at kvaliteten på spalta
har vori så høg at ingen har reagert på at kvinnelege poetar har vori dårleg representert i
spalta ? Men i alle fall – denne gongen presenterer vi ei kvinne og hennar dikt. Og eg har
valgt Haldis Moren Vesaas, som har mange leserar, og som fekk mange prisar og annan
heider medan ho levde. Ho var trysilgjenta frå Moren, som budde meste av livet i Vinje,
men som likte seg best i Oslo etter at mannen Tarjei døydde i 1970. Ho skreiv romanar og
«minnebøker», omsette teaterstykkje og annan framandspråkleg litteratur og var ein verdfull
kulturarbeidar på mange vis. Men i «Diktspalten» er det sjølvsagt lyrikaren Haldis Moren
Vesaas vi heidrar.
Då NFIM fylte 25-år, peikte redaktøren på det faktum at mange infeksjonsmedisinarar er
på rask veg mot pensjonsalderen. For den einskilde tyder det å gå inn i ein livsepoke med
endra innhald i livet. Det kan verta rike år med gleder og nye utfordringar – serleg om helsa
er bra. Haldis Moren Vesaas var aktiv på mange vis mest til ho gjekk i grava, og i fleire dikt
reflekterer ho over gleder i alderdomen, men óg over plager ho opplevde, når åra og sjukdom
tok til å tæra på ein gamal kropp. Her er nokre korte smakebitar med spesiell helsing til
lesarar som er pensjonistar, og til kollegaer som veit at åra går fort fram til at arbeidsgjevaren
stenger døra.